YIN II
Aku umur enam tahun masa tu. Mungkin tujuh. Aku ikut Adi dan adiknya masuk hutan. Bukanlah hutan sangat, cuma tanah terbiar yang ditumbuhi semak samun berhampiran kuarters Lorong Tunku Mohamad.
Kami berjalan jauh dalam hutan. Merentas lalang. Pokok kangkung. Pokok keladi. Pokok bunga seri pagi colour ungu. Dan pokok-pokok menjalar yang tak aku kenali. Akhirnya kami sampai ke pinggir jalan raya.
Pling! Tak semena-mena mak Adi muncul depan kami. Bercekak pinggang. "BALIKKK!!!" mak Adi menjerit. Dia tarik tangan Adi dan adiknya, dan berlalu ikut tepi jalan raya. Tinggal aku sorang-sorang. Sampai hati mak Adi tak bawa aku balik sekali.
Aku tak berani balik ikut jalan raya. Sebab aku tak biasa. Aku takut sesat. Maka aku ambil keputusan untuk balik ikut jalan semak tadi. Aku pun patah balik, merentas lalang. Pokok kangkung. Pokok keladi. Pokok bunga seri pagi colour ungu. Dan pokok-pokok menjalar yang tak aku kenali.
Tapi aku tak jumpa rumah. Aku sesat. Aku jalan dalam semak samun. Sayup-sayup dengar bunyi anjing-anjing menyalak. Air mata dah mula meleleh. Kemudian aku nampak kebun sayur, tepi rumah batu colour kuning. Aku pergi duduk kat kebun sayur tu, sehinggalah datang seorang nyonya (bukan warga Myanmar).
Nyonya tu tanya aku macam-macam. Aku pun tak tahu kenapa aku bangun dan lari. Nyonya tu kejar aku, dia kata, "Adik, lu jangan pigi situ, situ banyak anjing!"
Lepas tu nyonya tu tarik tangan aku. Dia bawa aku merentas lalang. Pokok kangkung. Pokok keladi. Pokok bunga seri pagi colour ungu. Dan pokok-pokok menjalar yang tak aku kenali. Kemudian aku nampak kuarters warna putih. Rumah aku.
Aku pun lari ke arah rumah, meninggalkan nyonya. Tanpa sebarang ucapan kata. Aku masuk rumah, buat macam biasa. Aku tak beritahu mak aku peristiwa itu. Aku takut dia marah, sebab dia tak bagi aku main dalam hutan tu.
Kami berjalan jauh dalam hutan. Merentas lalang. Pokok kangkung. Pokok keladi. Pokok bunga seri pagi colour ungu. Dan pokok-pokok menjalar yang tak aku kenali. Akhirnya kami sampai ke pinggir jalan raya.
Pling! Tak semena-mena mak Adi muncul depan kami. Bercekak pinggang. "BALIKKK!!!" mak Adi menjerit. Dia tarik tangan Adi dan adiknya, dan berlalu ikut tepi jalan raya. Tinggal aku sorang-sorang. Sampai hati mak Adi tak bawa aku balik sekali.
Aku tak berani balik ikut jalan raya. Sebab aku tak biasa. Aku takut sesat. Maka aku ambil keputusan untuk balik ikut jalan semak tadi. Aku pun patah balik, merentas lalang. Pokok kangkung. Pokok keladi. Pokok bunga seri pagi colour ungu. Dan pokok-pokok menjalar yang tak aku kenali.
Tapi aku tak jumpa rumah. Aku sesat. Aku jalan dalam semak samun. Sayup-sayup dengar bunyi anjing-anjing menyalak. Air mata dah mula meleleh. Kemudian aku nampak kebun sayur, tepi rumah batu colour kuning. Aku pergi duduk kat kebun sayur tu, sehinggalah datang seorang nyonya (bukan warga Myanmar).
Nyonya tu tanya aku macam-macam. Aku pun tak tahu kenapa aku bangun dan lari. Nyonya tu kejar aku, dia kata, "Adik, lu jangan pigi situ, situ banyak anjing!"
Lepas tu nyonya tu tarik tangan aku. Dia bawa aku merentas lalang. Pokok kangkung. Pokok keladi. Pokok bunga seri pagi colour ungu. Dan pokok-pokok menjalar yang tak aku kenali. Kemudian aku nampak kuarters warna putih. Rumah aku.
Aku pun lari ke arah rumah, meninggalkan nyonya. Tanpa sebarang ucapan kata. Aku masuk rumah, buat macam biasa. Aku tak beritahu mak aku peristiwa itu. Aku takut dia marah, sebab dia tak bagi aku main dalam hutan tu.
Labels: nostalgia

<< Home